Kontrowersje wokół interfejsu Metro oraz braku przycisku Start w Windows 8

W pierwszym czerwcowym wpisie chciałbym postawić się w roli osób, które krytykują nowy system firmy Microsoft, mianowicie Windows 8. Główny zarzut, który stawiany jest wobec oprogramowania to brak klasycznego menu start oraz modernistyczny interfejs Metro. W tym miejscu muszę się przyznać, że na samym początku, gdy testowałem Windows 8 Customer Preview na wirtualnej maszynie sam miałem duże obawy oraz zastrzeżenia wobec Microsoftu pod tym adresem. Niemniej kilka miesięcy później, już po oficjalnej premierze zainstalowałem nowy system na swoim komputerze i o dziwo bardzo przyjemnie mi się na nim pracuje do tej pory. Ba! Nie wyobrażam sobie powrotu do Windows 7. 

Moim zdaniem interfejs Metro jest przede wszystkim wygodny, nie tylko na dużych ekranach, ale również w przypadku "standardowych" monitorów. Dlaczego? Ponieważ ikony są po prostu duże i wygodne w obsłudze. Nie musimy szukać małych ikon, bądź wpisów na liście, co często było problematyczne w poprzednich wersjach systemu. Być może brzmi to nieco trywialnie, niemniej jeśli dobrze się nad tym zastanowicie, prawdopodobnie dojdziecie do tego samego wniosku co ja. Co więcej, nowe gesty zawarte w Metro sprawiają, że obsługa całego systemu jest jeszcze bardziej intuicyjna. Pierwsze kroki w tym kierunku Microsoft poczynił już w Windows Vista oraz 7, umieszczając przycisk "przejdź do pulpitu" w dolnym prawym rogu ekranu. Musicie sami przyznać, że klikacie w to miejsce instynktownie, gdy potrzebujecie szybko zerknąć na pulpit, a na ekranie wyświetlonych jest kilkanaście okienek. W przypadku systemu Windows 8, Microsoft poszedł o krok dalej wprowadzając tzw. charms. Jak to działa? Po prostu gdy chcemy wyświetlić pulpit instynktownie przesuwamy kursor myszy w dolny lewy róg ekranu. Kilka razy wykonywałem tą czynność na pamięć bez patrzenia na ekran, co tylko świadczy o prostocie rozwiązania. Chcemy przełączyć się między aplikacjami Metro or pulpitem? Nic prostszego - przeciągamy kursor w górny lewy róg ekranu. Analogicznie kierując kursor w dolny prawy róg, uruchamiamy pasek dodatkowych ustawień, z poziomu którego możemy np. wyłączyć komputer itp. Oczywiście dla bardziej zaawansowanych użytkowników przewidziane są odpowiednie skróty klawiszowe. Oprócz klasycznego Windows+D, dochodzi Windows+C - wyświetlający wspomniany pasek edycji oraz Windows+TAB - przełączanie między aplikacjami Metro. Ciekawie rozwiązana została również kwestia wyszukiwania plików oraz aplikacji. Przykład? Potrzebujemy uruchomić notatnik - wystarczy w widoku metro zacząć wpisywać hasło notatnik, a aplikacja sama pojawi się na ekranie. Nie musimy nic szukać oraz tracić czasu. Czasami mam wrażenie, że wymienione rozwiązania są tak bardzo intuicyjne, że aż trudne do "znalezienia", co potwierdza wielu znajomych, którzy mają na co dzień styczność z systemem Windows 8. Szczerze polecam zapoznanie się z witryną Microsoftu, gdzie znajdziecie pełną listę skrótów klawiszowych.

Wracając do narzekań pod adresem nowego systemu, moim zdaniem są częściowo bezpodstawne. Dlaczego częściowo? Microsoft powinien dać możliwość wyboru wersji interfejsu oraz obecności przycisku start. Z drugiej strony rozumiem samą firmę, która chce wdrożyć nowe rozwiązania. Po części Microsoft już wysłuchał klientów wprowadzając kilka zmian w przygotowywanej aktualizacji pod nazwą Windows 8.1, gdzie doczekamy się przycisku start, niemniej nie będzie on dostępny w klasycznej formie, ale jako ikona, która docelowo pokaże kafelki znane z interfejsu Metro, można rzec - kompromis. Jednak cała siła systemu drzemie w aplikacjach. Tutaj z pomocą przychodzą firmy trzecie oferujące na rynku różne rozwiązania, które przywracają klasyczny interfejs systemu oraz sam przycisk start. Mamy do czynienia zarówno z rozwiązaniami darmowymi jak i płatnymi. Do tych drugich należy znany Start8, swoją drogą chyba pierwsza aplikacja tego typu, która przywraca klasyczne menu start, bądź nowa wersja oprogramowania Start Menu Reviver, które łączy zalety klasycznego menu start oraz nowoczesny wygląd interfejsu Metro. Dla tych, którzy chcą korzystać z wszystkich nowości systemu Windows 8, niemniej zachowując klasyczny interfejs znany z Windows 7/Vista oraz menu start mogą śmiało zainstalować pakiet Classic Shell. Ten ostatni projekt jest darmową inicjatywą oraz kompleksowym podejściem do tematu. Po pierwsze, nie tylko przywraca menu start, ale również fabrycznie uruchamia Windows 8 w widoku klasycznego pulpitu. Dodatkowo przywraca klasyczny widok okienek oraz przeglądarki Internet Explorer. Nieźle prawda? Po instalacji pakietu mamy do czynienia z nowym systemem, w starych szatach.

Wspomniałem o zaletach nowego systemu. W tym miejscu warto wskazać na poprawioną obsługę nośników SSD, natywną obsługę plików ISO (wreszcie koniec z instalacją Daemon Tools, tylko po to, aby sprawdzić jeden obraz nośnika), wbudowany czytnik plików PDF, czy chociażby fabryczna obsługa Microsoft Security Essentials, który figuruje w Windows 8 jako Windows Defender. Są to oczywiście przykłady, bo zmian jest więcej, nie wspominając o ogólnym wzroście wydajności oprogramowania oraz inteligentniejsze profile energooszczędności, co daje się odczuć w przypadku instalacji Windows 8 na notebookach, bądź ultrabookach. Ja osobiście, odkąd zainstalowałem nową wersję systemu nie doinstalowałem ani czytnika PDF, ani dodatkowego oprogramowania antywirusowego. Tym bardziej, że zintegrowany MSE samoczynnie dokonuje "przeglądu" systemu wraz z defragmentacją, gdy tylko odejdziemy od komputera i nie wykonujemy żadnych czynności przez określony czas. 

Myślę, że przedstawione argumenty pozwolą na przekonanie się do nowego systemu kilku osobom, ponieważ jak już wspomniałem warto migrować na nową wersję, a nowoczesny interfejs, który jest kwestią gustu może być w łatwy sposób zmodyfikowany, co nie wymaga fachowej wiedzy od użytkownika.

Metro Last Light, duże nadzieje i zawiedzione oczekiwania

Kiedy po raz pierwszy wkroczyłem do post apokaliptycznego świata gry Metro 2033, byłem oczarowany zarówno samą historią, sposobem jej prowadzenia, kreacją świata, ale przede wszystkim grafiką. Choć bardzo liniowa i do bólu oskryptowana rozgrywka, wciągnęła mnie na kilka dobrych godzin, aby finalnie obejrzeć końcowe napisy i delektować się ostatnimi scenami, które wyraźnie zapowiadały kontynuację historii młodego Artiema, bohatera gry. Tym bardziej ucieszyłem się, gdy tylko zobaczyłem pierwsze informacje odnośnie kontynuacji, zatytułowanej Metro Last Light.

Wczoraj w końcu udało mi się dobrać do gry, zatem przygotowałem pada, zgasiłem światło i będąc przygotowanym na tzw. pewniaka, w ciemno spodziewałem się po prostu kontynuacji ścieżki fabularnej bez jakichkolwiek dodatkowych fajerwerków, co będąc szczerym byłoby w zupełności wystarczające. Niestety twórcom gry udało się wszystko zepsuć. Dlaczego? Moim zdaniem powodów jest co najmniej kilka. Po pierwsze jak już wcześniej wspomniałem pierwsza część była produkcją ściśle liniową, dlatego też opowiedziana historia była głęboka i przekonująca. Można rzec, że gra ograniczała się do interaktywnych przerywników, które bardzo sprawnie pchały fabułę do przodu. I tak też jest w Metro Last Light, niemniej twórcy wyraźnie chcieli na siłę zmniejszyć ilość oskryptowanych elementów co grze niestety nie wyszło na dobre. Co prawda dalej mamy do czynienia z korytarzami i liniowym prowadzeniem rozgrywki, niemniej od czasu do czasu wkraczamy do pewnych części poziomu, które osobiście nazywam tzw. arenami. Czym cechują się areny? Przede wszystkim musimy przez nie przebrnąć, co prawda możemy to zrobić szybko i sprawnie za pomocą arsenału jaki posiadamy, bądź po cichu, eliminując kolejnych przeciwników nożem, bądź pistoletem z tłumikiem. Dodatkowo twórcy silnie naciskają na eliminację źródeł światła, aby nasz bohater mógł ukrywać się w cieniu. Wszystko wygląda bardzo w porządku na pierwszy rzut, niemniej przy kolejnej z aren mamy wrażenie, że wszystko to jest tworzone na siłę, a kolejna eliminacja przeciwników nie sprawia już frajdy, natomiast sam gracz chce na siłę pchnąć fabułę do przodu tj. zakończyć daną sekcję. Wprowadza to do gry pewien chaos i niepotrzebne zamieszanie w ciągu fabularnym, co nie miało miejsca w pierwszej części, która stanowiła spójną całość, dawkując stopniowo napięcie, dając graczowi poczucie, że to on, swoimi własnymi czynami tworzy niejako historię i wpływa na otoczenie. Dodatkowo ciągłość ta została również zerwana pod względem bohaterów pobocznych, którzy pojawiają podczas naszej podróży w metrze. W nowej odsłonie co chwilę mamy do czynienia z nowymi NPC, tracimy przez to uczucie alienacji, które powinno towarzyszyć w opuszczonym, moskiewskim metrze. Co więcej, nie jesteśmy w stanie zżyć się z tymi postaciami co dodatkowo rujnuje klimat.

Na duży plus zasługuje natomiast oprawa artystyczna oraz design skupisk, w których mieszkańcy metra grupują się, aby przetrwać ciężkie czasy. Te, można rzec miasta kipią klimatem i w pełni świadczą o tym, czym seria Metro jest. Niemalże każda z postaci, obok której przechodzimy ma coś do powiedzenia, o tym co dzieje się w tunelach metra, co przeżyła w ostatnim czasie, co ją trapi itp. Właśnie tym stoi seria Metro, dlatego też chwała twórcom, że nie zapomnieli o tym aspekcie, co więcej poszerzyli go w odniesieniu do pierwszej części. Tym bardziej dziwią mnie sztuczne intersekcje, o których wspomniałem wcześniej, być może był to wymóg postawiony przez wydawcę, niemniej graczy nie powinno to interesować, w końcu oceniają finalny produkt.

Chciałbym też nawiązać do warstwy wizualnej gry. Do tej pory jestem zdania, iż gra Metro 2033 tj. poprzednik omawianej produkcji jest najlepiej wyglądającą produkcją w historii gier wideo, oczywiście w odniesieniu do produkcji z tzw. zamkniętym światem. Podobnie jest w Metro Last Light, efekty świetlne wciąż robią ogromne wrażenie, a post-procesing jest na najwyższym poziomie, niemniej samo wykonanie modeli daje znać o leciwości silnika graficznego, który nie ukrywajmy został jedynie mocno zmodyfikowany od wydania pierwszej części, niestworzony na nowo. Biorąc pod uwagę ten argument oraz poprzednie, można śmiało stwierdzić, że nowa części serii Metro mogła śmiało zostać dodatkiem do pierwszej części, nie pełnoprawnym produktem oznaczonym jako kolejna część.

Twórcy hucznie zapowiadają DLC do nowego Metro, co również świadczy o podążaniu zachodnim trendom. Jeśli będą to dodatki fabularne, mogą okazać się strzałem w dziesiątkę, niemniej ich jakość zadecyduje o wszystkim. Aktualnie chętnie powrócę do części pierwszej, niemniej Metro Last Light w moim odczuciu to gra na tzw. jeden raz. Mam nadzieję, że kontynuacja będzie czerpała więcej z pierwszej części, niemniej patrząc na bardzo pozytywne oceny, jakie zebrała nowa część Metra, mam wrażenie, że twórcy popadną w samo zachwyt.